Doktryna laissez-faire dominowała w polityce gospodarczej Wielkiej Brytanii przez większą część XIX wieku.
Rewolucja keynesowska John Maynard Keynes w Ogólna teoria zatrudnienia, procentu i pieniądza (1936) zakwestionował zdolność rynku do samoczynnego przywracania pełnego zatrudnienia. Keynes wykazał, że popyt globalny może trwale utrzymywać się poniżej poziomu zapewniającego pełne zatrudnienie i że w takiej sytuacji państwo powinno zwiększać wydatki lub obniżać podatki, by pobudzić gospodarkę. Teoria Keynesa stanowiła intelektualne uzasadnienie dla ekspansji interwencjonizmu po II wojnie światowej.
Uzasadnienie teoretyczne Zawodność rynku Współczesna ekonomia publiczna wskazuje na sytuacje, w których rynek nie prowadzi do efektywnej alokacji zasobów (zawodność rynku). Joseph Stiglitz wymienia wśród nich:
Dobra publiczne, takie jak obrona narodowa czy oświetlenie uliczne, charakteryzują się brakiem rywalizacji i brakiem możliwości wykluczenia. Rynek prywatny nie jest w stanie dostarczyć ich w wystarczającej ilości.
Efekty zewnętrzne występują, gdy działalność jednego podmiotu wpływa na dobrobyt innych bez pośrednictwa rynku.