Na utrzymanie plebana Niewierscy dawali jeden łan wolny oraz dwie grzywny czynszu z Wierzbnie, jednego zagrodnika, jezioro Rudka, łąkę zwaną Jastrzębnik, dwa ostrowy, na których można było wysiewać po 3 miary ziarna, a także prawo użytkowania wspólnego pastwiska. Niewierscy ofiarowali także co tydzień korzec mąki z młyna zbożowego w Słupcy, grunt na plebanię oraz ogród warzywny (łac. „ortus caulium”) zwany „Habeszowski” leżący przy drodze do wsi Strychy .
W 1432 odnotowany został Wojciech komendarz czyli zarządca kościoła w Wierzbnie. W 1434 Jan z Drzewicy wikariusz generalny biskupa poznańskiego na podstawie prośby Bodzęty Niewierskiego z 1432 erygował parafii w Wierzbnie i przyznał plebanowi meszne od mieszkańców tej wsi i dziesięciny z ról szlacheckich. Prawo patronatu miało należeć do dziedziców. Wikariusz instytuował na plebana kapłana Wojciecha z Międzychodu, prezentowanego przez Bodzętę i jego rodzinę.
W 1435 odnotowano, że Wojciech pleban w Wierzbnie toczył proces z wikariuszem Piotrem. W 1435 Wojciech toczył proces sądowy z Wojciechem plebanem z Przetoczna, w którym obaj okazali przywileje biskupa poznańskiego Andrzeja Łaskarzyca.