Pierwszy zapis z 1435 mówi o tym, że Dorota z Pniew żona chorążego brzeskiego Mikołaja Kościeleckiego dała Janowi Pniewskiemu dziedzicowi Pniew synowi Wincentego swoją część majątku po ojcu, tzn. połowę miasta Pniewy, połowę Koninka oraz połowę Zamorza, a w zamian otrzymała od niego wsie Zablog, Powałkowice i połowę Janiszewa w powiecie brzeskim oraz 600 grzywien. W 1436 Małgorzata żona Mikołaja dziedzica Pniew syna Wincentego wzięła udział w sprawie sądowej z Janem Pniewskim umarzając swój dokument wienny (oryg. „wyanni list”) opiewający na połowę miasta Pniewy, połowę Koninka oraz połowę Zamorza. W 1436 Jan Pniewski wraz z synami Janem i Dobrogostem zapisali czynsz roczny w wysokości 10 grzywien od sumy głównej 120 grzywien na wsiach Zamorze i Koninko dla braci Macieja plebana w Chrzypsku Wielkim oraz Bartłomieja i Gotarda dziedziców w Przyborowie koło Szamotuł.
W 1446 Jan Pniewski zapisał żonie Barbarze po 800 grzywien posagu oraz wiana na połowie miasta Pniewy wraz z przyległościami, w tym m.in. na Koninku.