Język koreański (kor. , ) – język narodowy Koreańczyków, rozpowszechniony na Półwyspie Koreańskim; język urzędowy w Korei Południowej i Północnej, a także w chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Łącznie na świecie językiem tym posługuje się 77,2 mln ludzi (według danych SIL International). Skupiska użytkowników języka koreańskiego występują m.in. w Chinach, Stanach Zjednoczonych, Japonii, Rosji, Kazachstanie i Uzbekistanie.
Oryginalny koreański system zapisu – hangul – jest alfabetem sylabicznym i fonetycznym. Coraz rzadziej spotyka się zapis znakami sinokoreańskimi hancha. Większość słów potocznie używanych w języku koreańskim jest pochodzenia rdzennie koreańskiego, jednakże ponad 50% ogólnego słownictwa ma źródła w koreańskim sposobie odczytania znaków chińskich. Koreański charakteryzuje się szykiem wyrazów SOV.
Historia W dziejach języka koreańskiego wyróżniono cztery okresy: starokoreański (przed X w.), średniokoreański (X–XVI w.), nowożytny (XVII–XIX w.) i współczesny.
Nazwy W Korei Północnej Korea nazywa się Chosŏn (), stąd język koreański nazywa się tam chosŏnmal () lub bardziej oficjalnie chosŏnŏ ().