Język koreański (kor. , ) – język narodowy Koreańczyków, rozpowszechniony na Półwyspie Koreańskim; język urzędowy w Korei Południowej i Północnej, a także w chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Łącznie na świecie językiem tym posługuje się 77,2 mln ludzi (według danych SIL International). Skupiska użytkowników języka koreańskiego występują m.in. w Chinach, Stanach Zjednoczonych, Japonii, Rosji, Kazachstanie i Uzbekistanie.

Oryginalny koreański system zapisu – hangul – jest alfabetem sylabicznym i fonetycznym. Coraz rzadziej spotyka się zapis znakami sinokoreańskimi hancha. Większość słów potocznie używanych w języku koreańskim jest pochodzenia rdzennie koreańskiego, jednakże ponad 50% ogólnego słownictwa ma źródła w koreańskim sposobie odczytania znaków chińskich. Koreański charakteryzuje się szykiem wyrazów SOV.

Historia W dziejach języka koreańskiego wyróżniono cztery okresy: starokoreański (przed X w.), średniokoreański (X–XVI w.), nowożytny (XVII–XIX w.) i współczesny.

Nazwy W Korei Północnej Korea nazywa się Chosŏn (), stąd język koreański nazywa się tam chosŏnmal () lub bardziej oficjalnie chosŏnŏ (). Natomiast w Korei Południowej, Korea Południowa jest nazywana Hanguk (), a język jest zwany han’gukmal () lub bardziej formalnie han’gugŏ ().

Czasami Koreańczycy mówią o swoim języku urimal (, dosłownie „nasz język”). Język standardowy nauczany w szkołach nosi nazwę gugŏ (, „język państwowy”).

Korea była także nazywana Chosŏn (Chōsen w języku japońskim), podczas japońskiej okupacji Korei (1910–1945).

Klasyfikacja i języki spokrewnione Koreański jest powszechnie klasyfikowany jako język nienależący do żadnej rodziny językowej, czyli język izolowany, niekiedy przyjmuje się istnienie odrębnej rodziny koreańskiej. Większość językoznawców południowokoreańskich, a także niektórzy europejscy i amerykańscy podają koncepcję, która włącza ten język do hipotetycznej rodziny ałtajskiej, w ramach grupy tungusko-mandżurskiej. Część lingwistów amerykańskich uznaje koreański za spokrewniony z japońskim.

W samej Korei możliwość związku pomiędzy językami koreańskim a japońskim jest raczej ignorowana. Częściowo dzieje się tak ze względu na historię obu krajów, częściowo ze względu na brak jednoznacznych dowodów pokrewieństwa. Koncepcja pokrewieństwa z językami ałtajskimi również nie spotyka się z szeroką akceptacją w ogólnoświatowym językoznawstwie.

Dialekty W obrębie języka koreańskiego wyróżnia się kilka dialektów regionalnych. Język standardowy (pyojuneo lub pyojunmal) w Korei Południowej opiera się na dialekcie z okolic Seulu, w Północnej – na mowie z okolic Pjongjangu. Odmiany te są bardzo zbliżone do siebie, jedynie dialekt używany na wyspie Czedżu wykazuje znaczną odrębność względem pozostałych. Niektórzy specjaliści uważają go za odrębny język. Jedną z największych różnic pomiędzy dialektami jest akcentowanie. Użytkownicy dialektu seulskiego w bardzo niewielkim stopniu używają akcentowania, w przeciwieństwie do osób posługujących się dialektem gyeongsang, który dzięki częstemu stosowaniu intonacji przypomina w brzmieniu języki europejskie.

Poniżej znajduje się lista nazw tradycyjnych dialektów oraz ich lokalizacji:

Dialekty standardoweMiejsce występowania dialekt seulski Seul, Inczon, Gyeonggi (Korea Południowa); Kaesŏng (Korea Północna) dialekt pjongjański Pjongjang, region P’yŏngan, Chagang (Korea Północna)Dialekty regionalneMiejsce występowania dialekt Chungcheong Daejeon, region Chungcheong (Korea Południowa) dialekt Gangwon (także: Kangwŏn, w odniesieniu do prowincji w Korei Północnej) Gangwon (Korea Południowa) / Kangwŏn (Korea Północna) dialekt Gyeongsang Pusan, Daegu, Ulsan, region Gyeongsang (Korea Południowa) dialekt Hamgyŏng Rasŏn, region Hamgyŏng, Ryanggang (Korea Północna) dialekt Hwanghae region Hwanghae (Korea Północna) dialekt Jeju wyspa Czedżu (Korea Południowa) dialekt Jeolla Gwangju, region Jeolla (Korea Południowa)

Pisownia Początkowo do zapisu słów używano hancha – znaków sinokoreańskich. Obecnie rzadko stosuje się ten zapis, stosuje się raczej rodzimy alfabet hangul, czasami dodając znaki chińskie do zapisu słów sinokoreańskich.

Hancha

Czasami spotyka się w tekście koreańskim chińskie znaki hancha. Obecnie ich występowanie jest stale ograniczane, a na ich miejsce wstawia się wyrazy zapisywane w alfabecie hangul.

Pod wpływem kultury chińskiej, między innymi przez wprowadzenie pisma, do języka koreańskiego dostawały się bezpośrednio lub pośrednio chińskie wyrazy (hanjaeo; 한자어; 漢字語; „słowa ze znaków Han”), zniekształcane przez inny sposób wymowy koreańskiej. Hancha została po raz pierwszy przedstawiona na Półwyspie Koreańskim w czasie panowania chińskiej dynastii Han (한; 漢) (202 p.n.e. – 220), głównie przez Cheonjamun (천자문; 千字文; Klasyka Tysiąca Znaków) i ściśle związana z rozpowszechnianiem się buddyzmu.

Pomimo że większość najczęściej używanych słów jest pochodzenia koreańskiego, słowa sinokoreańskie stanowią ponad 50% słownictwa w ogóle.

Hangul

Hangul składa się z 24 liter – 14 spółgłosek i 10 samogłosek, które zapisuje się w blokach po 2 do 5 znaków.

Poniżej znajduje się tabela koreańskich symboli oraz ich wymowa IPA:

+ Spółgłoski hangul ㄱ ㄲ ㄴ ㄷ ㄸ ㄹ ㅁ ㅂ ㅃ ㅅ ㅆ ㅇ ㅈ ㅉ ㅎ ㅊ ㅋ ㅌ ㅍ IPA transkrypcjagkkndttlmbppsssngjjjhchktp

+Samogłoski i dyftongi hangul ㅏ ㅐ ㅑ ㅒ ㅓ ㅔ ㅕ ㅖ ㅗ ㅛ ㅜ ㅠ ㅘ ㅙㅚ ㅝ ㅞ ㅟ ㅡ ㅢ ㅣ IPA transkrypcjaaaeyayaeeoeyeoyeoyouyuwawaeoewowewieuuii

W dzisiejszej koreańszczyźnie zdania zapisuje się z zachowaniem odstępów pomiędzy wyrazami, w przeciwieństwie do chińskiego i japońskiego. Interpunkcja w języku koreańskim jest niemal identyczna jak w alfabetach łacińskich. Obecnie zapisuje się wyrazy od lewej do prawej, w przeszłości natomiast, a także czasami obecnie, szczególnie w poezji, zapisywano słowa od góry do dołu, od strony prawej do lewej, podobnie jak w pozostałych kulturach wschodnioazjatyckich.

Fonetyka Samogłoski Samogłoski krótkie i długie: Plik:Korean short vowel chart.png Plik:Korean long vowel chart.png

Gramatyka Koreański jest językiem aglutynacyjnym. W zdaniach występuje, podobnie jak w łacinie, szyk SOV (podmiot-dopełnienie-orzeczenie). Kolejność słów może ulegać pewnym modyfikacjom, jednak zawsze należy zachować czasownik na końcu. Ponadto, w przeciwieństwie do języka polskiego, przy odmianie rzeczowników przez przypadki, pisownia wyrazu pozostaje niezmienna, a przypadek gramatyczny wyrażony jest przez odpowiednią partykułę. Przykładowo, zdanie, które w języku polskim brzmi: „Rano poszedłem do sklepu.”, po koreańsku będzie wyglądać: „나는 아침에 가게에 갔어요.”, czyli w dosłownym tłumaczeniu: „Ja-(partykuła tematu zdania, pozbawiona polskiego odpowiednika) rano-w sklep-do poszedłem."

Słowa, które są oczywiste (temat, o którym się rozmawia) mogą być pominięte (podobnie jak to się dzieje w języku polskim), o ile nie zaszkodzi to w zrozumieniu zdania.

H: „아침에 가게에 갔어요?” (ach’im-e kage-e kass-ŏyo?) G: „네, 갔어요.” (ne, kass-ŏyo.)

H: „Poszedłeś rano do sklepu?" G: „Tak, poszedłem."

W języku koreańskim rzeczowniki nie dysponują rodzajem, nie odmienia się ich także przez przypadki. Koniugacja czasowników, jednakże, jest zależna od użytego czasu oraz relacji pomiędzy rozmówcami. Podobnie jak w języku japońskim język honoryfikatywny operuje innymi końcówkami niż język swobodny, używany w domu, wśród przyjaciół itp.

Zaimki osobowe W koreańskim zaimki odzwierciedlają honoryfikatywność języka.

Zaimki pierwszej osoby („ja”, „my”) jeo (저) – forma uprzejma, liczba pojedyncza na (나) – forma neutralna, liczba pojedyncza jeohui (저희) – forma uprzejma, liczba mnoga uri (우리) – forma neutralna, liczba mnoga

Zaimki drugiej osoby („ty”, „wy”) dangsin (당신) – forma nieuprzejma, liczba pojedyncza neo (너) – forma neutralna, liczba pojedyncza dangshindeul (당신들) – forma uprzejma, liczba mnoga neoheuideul (너희들) – forma neutralna, liczba mnoga

Przeważnie jednak nie używa się bezpośrednio zaimków „ty” / „twój”, lecz zastępuje się je słowami odzwierciedlającymi relację między mówcą a słuchaczem lub tytułami społecznymi. Używa się także imion z sufiksem -씨 (-ssi). Przykładowo:

uczeń do nauczyciela: („Czego pan uczy?”, dosł. „Czego nauczyciel uczy?”) młodszy brat do starszej siostry: („Czy ta książka jest twoja?”, dosł. „Czy ta książka jest starszej siostry?”) pracownik do innego pracownika: . („Proszę, zostaw swoje dokumenty tutaj.”, dosł. „Niech Kwang Su zostawi dokumenty Kwang Su tutaj.”)

Części mowy Obecnie w języku koreańskim w wersji południowokoreańskiej wyróżnia się dziewięć części mowy (pumsa; 품사 品詞) przy czym według różnych źródeł liczba ta może się nieznacznie różnić. Oprócz tego istnieją jeszcze inne słowa i morfemy, które nie są klasyfikowane jako części mowy.

Części mowy: Kwanhyongsa; 관형사 – determinuje liczbę lub rodzaj rzeczowników Myongsa; 명사 – rzeczownik Taemyongsa; 대명사 – zaimek Chosa; 조사 – poimek Susa; 수사 – liczba Pusa; 부사 – przysłówek Tongsa; 동사 – czasownik Hyeongyongsa; 형용사 – przymiotnik Kamt'ansa; 감탄사 – interiekcja

Inne klasy słów lub morfemów: Chisio; 지시어 – zaimki wskazujące Chopsogeo; 접속어 – spójniki Omi; 어미 – końcówki czasownikowe Chomtuo; 접두어 – przedrostki Chommio; 접미어 – przyrostki

Język grzecznościowy Honoryfikatywność względem podmiotu Mówiąc o czyimś statusie, mówiący lub piszący używa specjalnych rzeczowników lub końcówek czasowników aby wyrazić tę pozycję. Z szacunkiem, który wyraża się poprzez dobór odpowiedniego słownictwa i końcówek zwracamy się do starszych osób, obcych, pracodawców, szefów, nauczycieli, klientów itp. Na tym samym lub niższym poziomie, także podkreślanym słownictwem i stosowaniem odpowiednich końcówek, są młodsi nieznajomi, uczniowie, podwładni itp. Bardzo niegrzeczną (i mogącą się nieprzyjemnie skończyć) jest próba zwrócenia się do kogoś stojącego wyżej w hierarchii społecznej używając konstrukcji zarezerwowanej np. dla zwierząt lub osób stojących niżej w hierarchii od mówiącego.

Jednym ze sposobów honoryfikowania jest użycie specjalnych rzeczowników w miejsce normalnych. Najlepszym przykładem jest użycie słowa jinji zamiast bap („jedzenie”). Częściej używa się specjalnych rzeczowników w rozmowie o krewnych. Przykładowo, mówiąc o swojej babci powiemy halmeoni, o czyjejś natomiast halmeonim. Końcówka -m jest częścią honoryfikatywnego przyrostka -nim (님).

Wszystkie czasowniki mogą być zamienione na honoryfikatywne dodając po rdzeniu i przed końcówką -si (시, wymawiane jako shi). Przykładowo, gada staje się gasida. Kilka czasowników ma swoje specjalne honoryfikatywne ekwiwalenty. Dla issda (있다, „istnieć”) bardziej formalną formą jest gyesida; meokda („jeść”) – japsusida; jada („spać”) – jumusida.

Kilka czasowników posiada specjalną skromną formę, używaną w przypadku kiedy mówimy o sobie w uprzejmej rozmowie. M.in. są to deurida i ollida będące skromną formą juda („dać”).

Zaimki w języku koreańskim mają także swoje mniej i bardziej grzeczne odpowiedniki. Jeo jest skromną formą na („ja”); jeoheuni skromną formą uri („my”); dangsin (dosłownie „przyjaciel” ale używany tylko do zwracania się do kogoś, bardziej formalny od chingu) jest grzeczną formą neo („ty”), mimo tego w języku koreańskim nie używa się raczej zaimków drugiej osoby liczby pojedynczej, zamiast tego lepiej zwracać się po nazwisku lub imieniu albo używać liczby mnogiej yeoreobun.

Honoryfikatywność względem odbiorcy (stopień grzeczności) Istnieje 7 czasownikowych paradygmatów honoryfikatywności względem odbiorcy, a każdy z nich posiada swoje unikalne końcówki, które pokazują poziom formalności sytuacji. W przeciwieństwie do honoryfikatywności względem podmiotu, która służy do okazaniu odpowiedniego respektu podmiotowi wypowiedzi, tutaj respekt odnosi się do odbiorcy wypowiedzi. Nazwy tych siedmiu poziomów wywodzą się od niehonoryfikatywnej formy rozkazującej czasownika hada („robić”) dla każdego poziomu oraz przyrostka che, oznaczającego „styl”.

Przykład