Reliktowe formy dopełniacza Szwedzkie rzeczowniki miały w przeszłości, podobnie jak i współczesny język niemiecki, końcówki deklinacyjne 4 przypadków (mianownika, dopełniacza, celownika i biernika). Zanikły one stopniowo w języku średnio- i nowoszwedzkim. Najdłużej zachowały się końcówki dawnych dopełniaczy na -a oraz -u po sylabie pierwotnie krótkiej. Reliktowe formy dopełniacza, pochodzące z języka staroszwedzkiego, zachowały się w złożeniach leksykalnych, np.: kungaval – elekcja, barnamord – dzieciobójstwo, herravälde – przemoc, ordalag – wyrażenia, ladugård – obora, hälsovård – opieka zdrowotna, lärosal – sala wykładowa, läruverk – gimnazjum, människoliv – życie ludzkie.

Czasownik Czasowniki w języku szwedzkim nie odmieniają się przez osoby ani liczby, dlatego wymagają użycia zaimka osobowego. To zjawisko jest dobrze widoczne na przykładzie odmiany czasownika är – być, w liczbie pojedynczej. +LiczbaOsobaCzasownik (z zaimkiem)LiczbaOsobaCzasownik