Uwagi odnośnie do używania dopełniacza Wyrazy pochodzenia łacińskiego niekiedy zachowują swój pierwotny dopełniacz. Jeżeli rzeczownik pospolity ma końcówkę -s, np. gräns – granica, dans – taniec, prins – książę, to unika się dopełnienia formy podstawowej, lub najpierw zmienia się rzeczownik na formę określoną, więc w sposób następujący: en prins zmieniany jest na prinsen, wówczas dopełniacz będzie mógł zostać utworzony zwykłą konstrukacją: prinsens. Dopełniacz stosuje się na ogół tylko w określeniach prostych, jak np. villans ägare – właściciel willi, tygets färg – kolor materiału. W określeniach złożonych stosuje się raczej przyimki: i många delar av världen – w wielu częściach świata. Przymiotniki i imiesłowy w roli rzeczowników przyjmują również końcówkę -s w dopełniaczu, np.: de fattigas öde – los biednych, den flitiges belöning – wynagrodzenie pilnego.