Natomiast drewno rzadko było wysyłane do Poznania. Według zapisu we wsi stał też młyn wodny, który stał na rzece Warcie, ale kmiecie nie pamiętają, za którego regensa został zniszczony. Kmiecie skarżyli się na sołtysa z Mściszewa wsi klasztoru Cysterek w Owieńskach oraz na jego synów. Według ich relacji grozili im i często na nich napadali, gdy uprawiali oni swoje pola, a także na drogach publicznych, kiedy odstawiali drewno do regensa w Poznaniu, a także przy wielu innych okazjach. Według ich relacji ranili tychże kmieci i nie udzielali im jakiejkolwiek pomocy. Kmiecie z Starczanowa skarżyli się też, że kiedy komendarz kościoła parafialnego sam jeździł konno lub prowadził wozy ze zbożem na drodze z Łoskunia do Radzimia, to jeździł przez ich zasiewy i czynił im dużo szkód. Odnotowano również, że kmiecie wdzięczni byli regensowi, gdyż nie mieli z nim takich zatargów.
Wieś duchowna Starczynowo, własność kapituły katedralnej poznańskiej, pod koniec XVI wieku leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskimAtlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s.