Został on zawarty pomiędzy starostą generalnym Wielkopolski Domaratem z Iwna a Mikołajem z Bogorii kasztelanem zawichojskim oraz Krzesławem ze Szczekocin, którzy podpisali go w miejscu pomiędzy, przedzielonymi rzeką Wartą Radzimiem, a wsią Starczanowo należącą do kapituły katedry poznańskiej.
Wieś została opisana w 1500 w czasie wizytacji. Odnotowano wówczas, że we wsi było 11 półłanków osiadłych i jeden półłanek opuszczony, który za czynsz uprawiali dwaj kmiecie, wcześniej osadzeni przez regensa na folwarku, ale żaden z nich nie pamiętał, kiedy to było. Z każdego półłanka płacili oni czynsz kapitule katedry poznańskiej po wiardunku, a regensowi po 3 grosze oraz po trzy trojaki z tytułu opłaty zwanej „wieprzowe”, którą odprowadzano za prawo wypasania trzody w lesie. W Starczanowie były także 3 łany sołeckie, a także folwark, który leżał pomiędzy łanami sołeckimi i kmiecymi. Mieszkańcy nie pamiętali, które role składały się na dwa łany folwarczne. We wsi były budynki domowe - dwór, stodoła, stajnia. Izby biała i czarna z komorą (łac. „cum stuba”) były w dobrym stanie, jednak zauważono, że rataje (czyli najemni robotnicy od prac polowych) powinni jeszcze poprawić izbę czarną. Okoliczne gaje były w dobrym stanie, a regens wycinał w nich tylko na potrzeby swego domu dworu w Starczanowie.