Przed rokiem 1586 odnotowano zarazę w Stobnie. W 1586 odbyło się postępowanie sądowe w sprawie rozgraniczenia starostw wałeckiego i ujskiego przeprowadzone przez wojewodę poznańskiego i starostę ujskiego Stanisława Górkę, który przed rewizorami królewskimi postawił świadków, lokalnych mieszkańców pogranicznych, w tym m.in. młynarza Gędka z Pokrzywnicy, z młyna Gędek (obecnie to osada Kłoda), który zeznał, że wieś Pokrzywnica oraz jego młyn założona została na gruncie wsi Stobno w starostwie ujskim. Wojewoda Górka jako świadków postawił przed sądem również 5 kmieci ze Stobna, z których rewizorzy wybrali Macieja Pieczkę lat 50 i Macieja Szurka lat 30. Starszych świadków w Stobnie nie było ponieważ zmarli w czasie zarazy. Rewizorzy królewscy ocenili wówczas, że opinia lustratorów z 1565 o niewielkim pożytku z lasów w Stobnie jest niesłuszna, bo w trakcie ich postępowania udowodniono, że na terenie tych lasów było wiele barci, z których płynął dochód zarówno do stwa wałeckiego, jak i do starostwa ujskiego. W 1593 Jan Potulicki wojewoda kaliski i starosta ujski wydał przywilej dla sołtysa w Stobnie.