Wejście do przejścia utrudniają liczne góry lodowe dryfujące między Grenlandią a Ziemią Baffina, a wyjście masy lodu wpychane do Cieśniny Beringa między kontynentami azjatyckim i północnoamerykańskim.
Istnieje wiele potencjalnych szlaków Przejścia Północno-Zachodniego, lecz z uwagi na obecność lodu i płycizny w cieśninach, dróg żeglownych jest kilka. W 2009 roku Rada Arktyczna wydała raport Arctic Marine Shipping Assessment 2009 Report, w którym na podstawie badań lodu morskiego w latach 2006–2015 zidentyfikowano następujące żeglowne szlaki Przejścia Północno-Zachodniego: 1. Kanał Parry’ego (Cieśnina Lancastera – Cieśnina Barrowa – Cieśnina Melville’a) – Cieśnina Księcia Walii – Zatoka Amundsena 2. Kanał Parry’ego (Cieśnina Lancastera – Cieśnina Barrowa – Cieśnina Melville’a) – Cieśnina McClure’a – Zatoka Amundsena 3(a). Cieśnina Lancastera – Cieśnina Barrowa – Peel Sound – Cieśnina Franklina – Larsen Sound – Cieśnina Wiktorii – Zatoka Królowej Maud – Dease Strait – zatoka Coronation – Dolphin and Union Strait – Zatoka Amundsena 3(b). Cieśnina Lancastera – Cieśnina Barrowa – Peel Sound – Cieśnina Franklina – Larsen Sound – James Ross Strait – Rae Strait – Simpson Strait – Zatoka Królowej Maud – Dease Strait – zatoka Coronation – Dolphin and Union Strait – Zatoka Amundsena 4.