Zajęcia rozpoczęły się 4 września 1898 r.. Dyrektorem Instytutu mianowano Aleksandra Lagorio, który przewodniczył Radzie Instytutu. Kadrę naukową stanowili głównie Rosjanie, liczba Polaków pracujących na stanowiskach dydaktycznych nie przekraczała 20% wszystkich zatrudnionych. Na pierwszy rok akademicki przyjęto 270 osób. Byli to absolwenci gimnazjów, szkół realnych oraz innych szkół średnich wskazanych przez Ministerstwo Finansów. Warunkiem przyjęcia były zdane egzaminy wstępne z matematyki i fizyki oraz biegła znajomość języka rosyjskiego. Roczne czesne wynosiło 100 rubli. Instytut miał początkowo trzy wydziały: Mechaniczny, Chemiczny i Inżynieryjno-BudowlanyDzisiejsze budynki: Gmach Mechaniki przy ul. Nowowiejskiej, Gmach Chemii przy ul. Noakowskiego i Stara Kreślarnia na rogu ul. Noakowskiego i ul. Koszykowej.. W czerwcu 1903 roku, po dwóch latach starań środowisk technicznych i przemysłowych Królestwa Polskiego oraz wsparciu ministra finansów Siergieja Wittego, został otwarty Wydział Górniczy.
Od Instytutu Politechnicznego do Politechniki Warszawskiej thumb|Gmach Główny Politechniki Warszawskiej na początku XX w. thumb|Grupa członków Zjednoczenia Studentów Politechniki Warszawskiej w 1903 r.