Przemysław Podgórski stoi piąty od prawej
Warszawski Instytut Politechniczny Cesarza Mikołaja II powstał z inicjatywy i ofiarności polskiego społeczeństwa, był jednak uczelnią rosyjską z rosyjskim językiem wykładowym. Polacy stanowili zaledwie 20% kadry naukowej. Uczelnia miała jednak polski charakter, bo polskich studentów było ponad 70%.
28 stycznia 1905 r., podczas rewolucji, w Gmachu Głównym miał miejsce wiec polskich studentów, którzy postanowili rozpocząć strajk. Domagano się obalenia caratu, autonomii uczelni i prowadzenia wykładów w języku polskim. Po trzech dniach władze tymczasowo zamknęły Instytut, a 13 listopada 1905 r. zawieszono jego działalność na czas nieokreślony. Gdy ponownie wydano zgodę na otwarcie Instytutu w 1908 r., polska młodzież wciąż bojkotowała uczelnię. W tym samym czasie na miejsce zdymisjonowanego dyrektora Instytutu Aleksandra Lagioro powołano Włodzimierza Amalickiego, który jako pierwszy w historii uczelni otrzymał tytuł rektora.