10 lutego 1950 roku technicy StB próbowali zbudować w kościele mechanizm odpowiadający przyjętej wersji śledztwa. Próba zakończyła się niepowodzeniem – nie udało się skonstruować urządzenia, które pozwalałoby niezauważenie poruszać krzyżem w opisywany sposób. Mimo tego sporządzono protokół przedstawiający szczegółową konstrukcję rzekomego mechanizmu, który Toufar miał podpisać.
Podczas przesłuchań był pozbawiany snu, przetrzymywany w ciemnej celi, bity i poddawany innym formom przemocy fizycznej oraz psychicznej. Po kolejnych przesłuchaniach jego stan zdrowia stopniowo się pogarszał. Bezpośredni udział w torturach przypisywano przede wszystkim Ladislavowi Másze.
Zarzuty obyczajowe W toku śledztwa StB próbowała skompromitować Toufara również zarzutami dotyczącymi kontaktów seksualnych z chłopcami. 21 lutego funkcjonariusze przywieźli do Valdic protokoły zeznań dwóch chłopców z Číhošti. Po kolejnych brutalnych przesłuchaniach sporządzono tak zwany dodatek nr 5, zawierający przypisywane Toufarowi przyznanie się do wykorzystywania dwunastu chłopców.