Zakład Leczniczo-Wychowawczy dla Dzieci Jagliczych W ramach twierdzy Kraków terenie Witkowic obok składnicy amunicji zbudowano koszary barakowe, które służyły oddziałom rezerwy. Było to 11 krytych papą baraków, na ceglanej podmurówce. Cztery dla żołnierzy i jeden dla oficerów. W pozostałych umieszczono jadalnię, magazyn, stajnię, wartownię i pomieszczenia gospodarcze. Pod koniec wojny w barakach zamieszkali internowani żołnierze Legionów. Po zakończeniu wojny władze wojskowe zgodziły się na wydzierżawienie baraków na 10 lat Książęco-biskupiemu Komitetowi Pomocy dla Dotkniętych Klęska Wojny (KBK). Postanowiono do nich przenieść z Oświęcimia prowizoryczny zakład leczniczy dla dzieci zagrożonych jaglicą( między innymi sierot z ewakuowanych przymusowo do Chocenia). 7 hektarowy teren ogrodzono drutem kolczastym i zadrzewiono. Baraki były w złym stanie. Nie było bieżącej wody, światła i kanalizacji. 1 października 1919 roku Kazimierz Majewski i Emil Godlewski i bp Adam Sapieha otwarli „Zakład Trachotomatyczny w Witkowicach pod zarządem Książęco-Biskupiego Komitetu". Zamieszkało w nim ok. 150 dzieci w wieku od roku do 16 lat. W 2 barakach urządzono pomieszczenia dla personelu, infirmerię (z 20 łóżkami), kancelarię, mieszkanie administratorki i jadalnię personelu, a w pozostałych sypialnie i sale do nauki dla dzieci.