Pożar rozpoczął się na trzecim piętrze, gdzie przebywało 125 mężczyzn – najciężej chorych i najmniej sprawnych. Tej nocy dyżur pełniły tam cztery pielęgniarki. Jedna posiadała kilkuletni staż, pozostałe rozpoczęły pracę w zawodzie cztery miesiące wcześniej. O godz. 23:00 pielęgniarki, zgodnie z regulaminem szpitala, zamknęły na klucz od zewnątrz wszystkie sale, w których przebywali pacjenci. Podczas, gdy cztery kobiety udały się do pomieszczenia socjalnego, by przygotować sobie kolację, dyżur na korytarzu pełnił pacjent znany w szpitalu pod przydomkiem „Ali”. Jako pierwszy zauważył ogień i usiłował ostrzec pielęgniarki. „Ali” cierpiał jednak na zaburzenia związane z piromanią, stąd jego okrzyki zostały zignorowane.
W pewnym momencie w szpitalu zgasły światła, co było efektem awarii instalacji elektrycznej, spowodowanej rozprzestrzeniającym się pożarem. Początkowo fakt ten nie wzbudził niepokoju wśród personelu. W PRL pogrążonej w kryzysie przerwy w dostawach energii elektrycznej były na porządku dziennym.