W pierwszym wariancie zakładał utworzenie trwałej ruiny poprzez zachowanie murów z pierwotnego etapu budowy – wieży, ściany wschodniej i filarów z arkadami, przy jednoczesnym rozebraniu neogotyckich ścian naw bocznych do fundamentów. Drugi wariant, ze względu na stosunkowo dobry stan murów neogotyckich, przewidywał przykrycie kościoła płaskim dachem w celu użytkowego zabezpieczenia obiektu jako ruiny, bez pełnej odbudowy. Ostatecznie realizacja projektu objęła wariant pierwszy, koncentrując się na wybranych elementach budowli i przystosowaniu wieży do funkcji punktu widokowego. W latach 1971–1972 Zakład Architektury Politechniki Warszawskiej sporządził dokumentację techniczną z koncepcją zabezpieczenia kościoła jako tzw. trwała ruina. Do końca 1971 r. kościół został częściowo zabezpieczony, jednak rok później zburzono (bez uzasadnienia) fragment ściany południowo-zachodniej nawy bocznej, mimo że był w całkiem dobrym stanie. Napotkano „trudności techniczne” przy opracowywaniu projektu konstrukcyjnego dla zaakceptowanej koncepcji architektonicznej. Ustalono, że projekt powstanie dopiero po „rozpatrzeniu koncepcji trwałego zabezpieczenia przez Radę Konserwatorską pod kątem zachowania poszczególnych części nawarstwień obiektu”.