Przed 1939 produkowano też gumowe części do urządzeń w sferze wojennej.
Zakłady Przemysłu Gumowego „Stomil” mały|Proporczyk SZPG Stomil i Sanoczanki Sanok mały|Budynek sanatorium Stomilu w Rymanowie-Zdroju mały|Zabudowania fabryki przy ul. Dworcowej – Zakład Produkcji Mieszanek Gumowych oraz zbiornik sadzy (2007) mały|Parking i historyczna brama główna do fabryki przy ulicy Przemyskiej (2013) mały|Brama przy ulicy Przemyskiej mały|Zabudowania fabryczne przy ulicy Przemyskiej mały|Brama przy ulicy Władysława Reymonta mały|Budynki Stomilu przy ulicy Dworcowej U schyłku wojny władze Powiatowej Rady Narodowej w Sanoku postanowiły o odbudowie fabryki, jednak po decyzji innych władz Polski Ludowej infrastruktura Gumy została przekazana na rzecz Okręgowych Zakładów Zbożowych w Rzeszowie, zaś po aktach dzierżawy zabudowania służyły następnie innym podmiotom, np. jako magazyny nawozów sztucznych. Później władze państwowe zdecydowały o przekazaniu zachowanej infrastruktury fabryki do Bydgoszczy, lecz po wstawiennictwie ówczesnego starosty sanockiego Andrzeja Szczudlika sanocka fabryka otrzymała dotację finansową. W tym czasie Oskar Schmidt chciał odzyskać znacjonalizowaną przez PKWN firmę (z odpadów gumowych zamierzał wytwarzać najpotrzebniejsze w pierwszych latach po wojnie wyroby m.in. obcasy oraz podeszwy).