Pojawiają się bowiem dyskusje na temat kreolizacji w antycznej grece, która powstała na bazie przedindoeuropejskiego substratu oraz mowy indoeuropejskich przybyszów.
Śródziemnomorska lingua franca nie jest zaliczana do języków kreolskich, ponieważ nie istniało społeczeństwo, które uznawałoby ten język za swój język rodzimy (był jedynie środkiem kontaktów handlowych). W szerokim znaczeniu lingua franca to każdy język używany między osobami, które nie mają wspólnego języka ojczystego. Również język kreolski może służyć jako lingua franca, będąc językiem prymarnym dla dużej części społeczeństwa, a jednocześnie językiem drugim dla użytkowników innych języków. Języki wykazujące pewne cechy kreolskie, ale niewywodzące się z pidżynów, określane są mianem kreoloidów. Przykładem kreoloidu jest niska forma angielszczyzny singapurskiej (singlish). Językami kreolskimi zajmuje się subdyscyplina językoznawstwa – kreolingwistyka. Odrębnym typem języków kontaktowych są języki mieszane, odróżniane od pidżynowych i kreolskich.