Twórcą systematycznego wykładu chrześcijańskiego solidaryzmu, jako chrześcijańskiej doktryny społeczno-ekonomicznej, był niemiecki jezuita Heinrich Pesch, autor pięciotomowego Lehrbuch der Nationalökonomie (1920-1926). Było to dzieło ekonomiczne, w którym autor starał się znaleźć drogę środka pomiędzy indywidualistycznym kapitalizmem a koncepcjami kolektywistycznymi.
Chrześcijański solidaryzm zakładał organiczną wizję społeczeństwa, w której jest ono naturalnym miejscem życia jednostek i warunkiem realizacji ich własnych potencji. Wiązał się też z postulatem szerokiego samorządu i autonomii dla wspólnot istniejących w ramach państwa. Wpływy solidaryzmu chrześcijańskiego pojawiały się również w korporacjonizmie.
Solidaryzm narodowy Do szeroko pojętego solidaryzmu odwołują się również ruchy nacjonalistyczne. Pojęcie solidarności, jako podstawowej więzi łączącej członków narodu i przezwyciężającej podziały społeczne, było istotne już dla XIX wiecznych teoretyków nacjonalizmu, jak Ernest Renan i Giuseppe Mazzini. Tym samym solidaryzm stał się jedną z cech ruchów nacjonalistycznych. Jego elementy pojawiły się również w doktrynach faszystowskich.