Od 1909 był członkiem Związku Walki Czynnej, uzyskując stopień oficerski chorążegoO kawalerii polskiej XX wieku, s. 18–19. oraz należał do Związku Strzeleckiego. W 1911 awansował na porucznika. Tworzył oddziały Związku podczas pobytu we Francji, Belgii i Szwajcarii. W 1913 został zastępcą komendanta Okręgu Krakowskiego ZWC, a w 1914 objął dowództwo szkolnej kompanii wakacyjnej. 1 sierpnia 1914 wstąpił do I Brygady Legionów Polskich, a następnego dnia objął dowództwo siedmioosobowego patrolu kawalerskiego, który w nocy dnia następnego wkroczył do zaboru rosyjskiego. Ten sam patrol, już w mundurach, konno i uzbrojony, ponownie przeszedł 6 sierpnia kordon graniczny i stoczył bezkrwawą potyczkę z rosyjskimi policjantami stając się tym samym pierwszym oddziałem kawalerii legionowej (tzw. „siódemka Beliny”). 13 sierpnia 1914 stworzył pierwszy szwadron kawalerii w sile 140 ludzi, a od 11 listopada tego roku był dowódcą dyony kawalerii. 23 grudnia 1914 został ranny w bitwie pod Łowczówkiem. Awansował na rotmistrza w maju 1915. W latach 1914–1917 oficer Legionów Polskich, organizator i dowódca 1 pułku ułanów Legionów Polskich, tzw. „beliniaków”. Na jego czele przeszedł cały szlak bojowy Legionów „ mając li tylko na celu walkę ku odzyskaniu Niepodległości Polski”. W styczniu 1917 mianowany majorem.