12 lipca 1917 został internowany przez Niemców. 1 grudnia 1918 awansował na podpułkownika.
Po zakończeniu I wojny światowej, 1 listopada 1918 wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego. Był organizatorem i dowódcą 1 Brygady Kawalerii, na której czele stoczył wiele bitew na wojnie z Ukraińcami i bolszewikami. Sławny ze zdobycia Wilna w kwietniu 1919. 7 maja 1919 roku został awansowany na pułkownika z dniem 1 maja 1919 rokuDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 57 z 24 maja 1919 roku, poz. 1803.. Dowodził Grupą Kawalerii w 1920. Po 10 września 1920 decyzją ministra spraw wojskowych gen. Kazimierza Sosnkowskiego został mianowany dowódcą 209 pułku ułanów Podkarpackich. Później został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych jazdy. 25 października 1921 przeniesiono go do rezerwy, gdzie został przydzielony do 1 pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie. W 1934 figurował na liście starszeństwa oficerów rezerwy kawalerii z 1. lokatą. Pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto i był reklamowany na 12 miesięcy.