Od tamtej pory zagrał jeszcze w 18 filmach tej węgierskiej reżyserki: One dwie (1977), Jak to w domu (1978), Po drodze (1979), Sukcesja (1980), Mother & Daughter (1981), Rewizor (1983), Dziennik dla moich dzieci (1984), Dziennik dla moich ukochanych (1987), Czerwony Kapturek i wilk (1989), Dziennik dla mojego ojca i matki (1990), Embrion (1994), Siódmy pokój (1997), Historia jednej znajomości (1997), Córy szczęścia (1999), Żyć można wszędzie – umieraj, gdzie dom (2000), Mała Vilma (2000), The Miraculous Manderin (2001) Niepochowany (2004).
W 1977 zadebiutował jako reżyser chłodno przyjętą sztuką Subtelność dla Teatru Telewizji. Uznanie w latach 80. zyskał za sprawą tytułowej roli w filmie Sylwestra Chęcińskiego Wielki Szu (1983). Wystąpił także jako książę Hans Heinrich XV w nagradzanym filmie historycznym Filipa Bajona Magnat (1987). Był asystentem reżyserki Márty Mészáros podczas prac nad spektaklem Tramwaj zwany pożądaniem w Teatrze Bagatela w Krakowie. W latach 80. wystąpił także w kolejnych spektaklach Starego Teatru w Krakowie: zagrał chłodno przyjętą rolę szpiega Cyngi w spektaklu Bezimienne dzieło (1982; reż. Krystian Lupa, zebrał przychylne recenzje jako Andersen w sztuce Z życia glist (1983; reż. Krzysztof Babicki) i krytycznie przyjętą rolę w Płatonowie (1988;