Pełnym fabrycznym oznaczeniem samochodu było: 400-420, gdzie „400” oznaczało typ silnika, a „420” model nadwozia, jednakże określany był on po prostu jako Moskwicz 400. Miał nadwozie samonośne oraz niezależne przednie zawieszenie typu Dubonnet. Wyposażony był także w hamulce hydrauliczne. Typowo dla samochodów przedwojennych połówki pokrywy silnika były unoszone na boki, a koło zapasowe było przewożone na zewnątrz na niewielkim bagażniku, dostępnym tylko od wewnątrz (za odchylanym oparciem tylnego siedzenia). Przednie drzwi otwierały się do przodu, a tylne do tyłu. Z tyłu było tylko pojedyncze światło pozycyjne i stopu, po lewej stronie.
W pojeździe montowano silnik dolnozaworowy M-400 o pojemności 1074 cm³ i maksymalnej mocy 23 KM przy 3600 obr./min. Przy niewielkiej mocy jednostka ta była trwała, względnie ekonomiczna (zużycie paliwa 8 l/100 km) i mogła pracować na niskooktanowej benzynie. Napęd był przekazywany na tylne koła początkowo przy pomocy trójstopniowej niesynchronizowanej skrzyni biegów z dźwignią w podłodze. Jednostka napędowa pozwalała rozpędzić samochód do maksymalnej prędkości nieprzekraczającej 90 km/h. Zaletą samochodu było dobre pokonywanie licznych na prowincji ZSRR kiepskich dróg gruntowych dzięki dużemu prześwitowi, dużym kołom i wystarczającej mocy pociągowej silnika na małych obrotach.