charakter ludowy zyskiwał wówczas, gdy wspólnota go przyswajała i przeobrażała. Anonimowość autorstwa często towarzyszyła temu procesowi, nie jest jednak jego warunkiem koniecznym.
mały|Burundyjscy bębniarze podczas występu w Kigali w Rwandzie Repertuar ludowy bywa częścią życia zbiorowego i towarzyszy m.in. obrzędom dorocznym, rodzinnym i religijnym, pracy, tańcowi, świętowaniu i zabawie. Muzyka ludowa może mieć postać wokalną, instrumentalną lub wokalno-instrumentalną oraz być wykonywana solowo albo zespołowo. Jej formy zależą od języka, warunków historycznych, środowiska społecznego i przyrodniczego oraz kontaktów między wspólnotami. Poszczególne tradycje posługują się odmiennymi skalami, rytmami, fakturami, barwami, instrumentami i sposobami wykonania, a użytkowa lub społeczna funkcja muzyki nie wyklucza jej wartości estetycznej.