Jedynym nie-Włochem wśród elektorów był mieszkający na stałe w Rzymie Anglik Charles Acton.
Nieobecni 12 kardynałów (czterech Włochów, trzech Francuzów, dwóch Niemców austriackich, Hiszpan, Portugalczyk i Belg) nie przybyło do Rzymu:
Karl Kajetan Gaisruck (27 września 1824) – kardynał prezbiter S. Marco; arcybiskup Mediolanu
Francisco Javier de Cienfuegos y Jovellanos (13 marca 1826) – kardynał prezbiter S. Maria del Popolo; arcybiskup Sewilli
Giacomo Monico (29 lipca 1833) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo; patriarcha Wenecji
Placido Maria Tadini OCD (6 kwietnia 1835) – kardynał prezbiter S. Maria in Transpontina; arcybiskup Genui
Engelbert Sterckx (13 września 1838) – kardynał prezbiter S. Bartolomeo all'Isola; arcybiskup Mechelen i prymas Belgii
Hugues-Robert-Jean-Charles de La Tour d’Auvergne-Lauraguais (23 grudnia 1839) – kardynał prezbiter S. Agnese fuori le mura; biskup Arras
Louis-Jacques-Maurice de Bonald (1 marca 1841) – kardynał prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; arcybiskup Lyonu i prymas Galii
Friedrich Josef von Schwarzenberg (24 stycznia 1842) – kardynał prezbiter S. Agostino; arcybiskup Salzburga i prymas Germanii
Francesco di Paola Villadicani (27 stycznia 1843) – kardynał prezbiter S.