Z kolei relacjonując podobne badania, prowadzone rok później na Śląsku Cieszyńskim, stwierdził, że owa trąba szałasowa jest już i tam instrumentem rzadkim, a on sam spotkał tam już tylko dwie takie fujary.
Według Kopoczka trombiciarze z Beskidu Śląskiego używają swoich instrumentów do odgrywania melodii pieśni ludowych i kościelnych, m.in. „Kiedy ranne wstają zorze” oraz „Serdeczna Matko”.
Herniczek-Morozowa już w latach 60. XX w. określiła trombitę „reliktem kulturowym”. Wobec zaniku tradycyjnego pasterstwa górskiego obecnie grę na trombitach przedstawiają jedynie zespoły folklorystyczne, dla których wykonują je jeszcze nieliczni twórcy. Największą trombitę na świecie, o długości 8,35 metra, stworzył Józef Chmiel z Darkowa na Zaolziu.
Budowa thumb|Trombita eksponowana w chałupie Kawuloków w Istebnej
Trombitę czy też trąbę owczarską w śląskich Beskidach wykonywano z młodego świerka. Wybrane drzewo okorowywano, formowano jego profil, przecinano na pół wzdłuż, w obu połówkach wybierano rowki na całej długości, po czym obie te części składano, owijając pasami świeżej kory czereśniowej. Kora schnąc kurczyła się i ściskała mocno połówki instrumentu.