Historia konia Proces udomowienia koni rozpoczął się prawdopodobnie od odławiania i wychowywania młodych źrebiąt. Nie można jednak wykluczyć łapania dorosłych koni i stopniowego ich oswojenia, ale biorąc pod uwagę, jak trudne jest współczesne szkolenie koni, wydaje się to mniej prawdopodobne. Według danych archeologicznych proces udomowienia koni rozpoczął się prawdopodobnie około 5–6 tysięcy lat temu (prawdopodobnie w IV tysiącleciu p.n.e.) na stepach Eurazji, czyli w obszarze geograficznym ograniczonym na zachodzie przez Węgry, a na wschodzie przez Chiny i od tego czasu zwierzę to pozostaje ściśle związane z dziejami ludzkiej cywilizacji.
Na przestrzeni epok jego funkcje ulegały istotnym przemianom. W najwcześniejszych okresach historii człowieka jako dzikie zwierzę łowne, stanowił obiekt polowań paleolitycznych społeczności w celu zapewnienia pożywienia, natomiast w neolicie został przekształcony w zwierzę pociągowe i transportowe. Z czasem zaczął być wykorzystywany do pracy w rolnictwie, ciągnąc wozy i pługi, stając się symbolem siły fizycznej oraz wytrzymałości. Ludy stepowe Eurazji włączyły natomiast udomowione konie tak głęboko w codzienne życie, że funkcjonowanie ich społeczności w znacznym stopniu opierało się na czynniku końskim. Za panowania cesarza Haong-Ti w Chinach (około 2700 r.