p.n.e.), konie były tam traktowane jako zwierzęta domowe. Na zachodzie proces ten rozkwitł jednak znacznie później. W Babilonie za czasów Hammurabiego (2123 - 2081 r. p.n.e.) koń nie był jeszcze zwierzęciem użytkowym.
Około 2000 lat p.n.e. konie zaczęły pojawiać się jako zwierzęta domowe w Asyrii. Dokładniejsze informacje na temat asyryjskich koni pochodzą z ok. 1000 r. p.n.e. i są oparte na świetnie zachowanych wizerunkach, które wskazują, że konie asyryjskie były stosunkowo wysokie, miały zwięzłą budowę ciała i niewielkie głowy osadzone na krępych szyjach.
Jeszcze większe znaczenie koń zyskał jednak już w starożytności jako towarzysz działań wojennych. Pod koniec II tysiąclecia p.n.e. upowszechniła się skuteczna kawaleria. Strzemiona, pierwotnie używane w Chinach, zostały przejęte przez Mongołów i wraz z ich ekspansją dotarły do Europy, gdzie zmieniły charakter prowadzenia wojen i umożliwiły rozwój ciężkiej jazdy. W tym kontekście rozprzestrzeniła się także renoma arabskich koni pełnej krwi, przy czym ich znaczenie nie ograniczało się jedynie do północnej Afryki. Zaprzęgany do rydwanów lub używany jako wierzchowiec umożliwiał powstawanie, utrzymywanie, ale także upadek wielkich imperiów.