połowy listopada do odejścia za rzekę i wycofania się na zimowe kwatery w Księstwie Mediolanu.
Podsumowanie Była to typowa bitwa na przełamanie. W sztuce wojskowej XVIII stulecia może ona stanowić przykład dobrze wybranej, racjonalnie obsadzonej i skutecznie bronionej pozycji na szlaku ofensywy przeciwnika. Batalia pod Chiari udowodniła straszliwe skutki użycia z bliskiego dystansu broni palnej przeciwko głębokim formacjom piechoty. Nadzwyczaj wysokie straty sojuszników wynikały głównie z przeprowadzonego w odkrytym terenie frontalnego natarcia licznej piechoty pozbawionej wsparcia artylerii.
Pod względem strategicznym wygrana ta pozwoliła ks. Eugeniuszowi Sabaudzkiemu umocnić się w Lombardii. Obydwa kolejne jego zwycięstwa (Carpi i Chiari), stanowiąc wymowne świadectwo zdolności i potencjału militarnego Habsburgów, zdecydowały o przeforsowaniu przez Wiedeń tzw. Wielkiego Sojuszu zawartego z dwoma europejskimi mocarstwami morskimiJego inicjatorem był poseł dworu wiedeńskiego w Londynie Johann Wenzel (John Spielman: Leopold I of Austria, London 1977, s. 184–185).. Drugi traktat (Wielkiej Brytanii i Holandii) podpisany zaledwie w tydzień po bitwie (7 września 1701), dawał Leopoldowi I mocną podstawę do roszczeń wobec hiszpańskich posiadłości we WłoszechDerek McKay: Prince Eugene of Savoy, London 1977, s.