Żydowska literatura apokaliptyczna z II i I w. p.n.e. zawiera pewne elementy pojawiające się później w kabale. Józef Flawiusz twierdził, że pisma o takim charakterze studiowali Esseńczycy, ale pilnie ich strzegli przed publicznym ujawnieniemPatrz Filon De vita contemplativa iii, oraz Hipolit, Odparcie wszelkich herezji, ix. 27.. Sądzi się, że poglądy filozoficzne wiązane z kabałą narodziły się dopiero podczas kontaktów Żydów z Grekami. Miały się one rozwijać pod wpływem filozofii neoplatońskiej i pitagorejskiej.

Źródłem wiedzy o ówczesnej kabale jest Księga Jubileuszów, spisana w czasach arcykapłana Hyrkanusa (między 135 a 105 r. p.n.e.). Księga, będąca najprawdopodobniej próbą umocnienia kultury żydowskiej w obliczu narastających wpływów kultury greckiej, uświęca język hebrajski jako pierwotny język wszelkiego stworzenia i, po Potopie, wiedzy tajemnej, takiej jak pismo, astrologia i kosmogonia oparta na 22 literach alfabetu hebrajskiego.

W I w. n.e. rozwinęła się mistyka Merkawy, w której sferze zainteresowań pozostawały ekstatyczne kontemplacje boskiego tronu. Mistycy tego nurtu bazowali na biblijnych wizjach tronu czy też rydwanu Boga przekazanych przez Ezechiela.