miejsce w klasyfikacji generalnej.
Największe sukcesy osiągnął w sezonie 1988/1989. Już w drugich zawodach cyklu, 10 grudnia 1988 w Lake Placid odniósł pierwsze zwycięstwo w karierze. Po tym jak zajął ósme miejsce w Oberstdorfie, dwunaste w Garmisch-Partenkirchen, pierwsze w Innsbrucku i trzecie w Bischofshofen, znalazł się na piątej pozycji w klasyfikacji końcowej 37. Turnieju Czterech Skoczni. Na mistrzostwach świata w Lahti w 1989 był dziesiąty na normalnej skoczni, a na dużym obiekcie zajął 21. miejsce. W konkursie drużynowym reprezentacja Szwecji zajęła piąte miejsce. Łącznie w tym sezonie ośmiokrotnie stawał na podium – wygrał pięć razy i trzy razy zajął 3. miejsce. Dzięki temu sięgnął po Puchar Świata w skokach, wyprzedzając Jensa Weißfloga i Dietera Thomę. Po tym sezonie stało się jasne, że nowy styl stanowi poważną konkurencję dla stosowanego powszechnie stylu klasycznego.