Złotokrecik hotentocki jest około dwa razy cięższy od złotokretowca, jego młoteczek zaś jest 60 razy cięższy. Taka budowa ogranicza możliwość odbioru dźwięków do tych niskich. Stosunek powierzchni błony bębenkowej do powierzchni stopki strzemiączka jest nieduży. Wynosi on 3,9 (złotoślepiec szorstkowłosy), 5,17 (złotokret zwyczajny), 6,7 (złotokretowiec pustynny) bądź 8,18 (żółtokret górski). Jest to z kolei najmniejszy wynik spośród 126 przebadanych pod tym względem ssaków. Ucho wyspecjalizowanych złotokretowatych nie służy raczej do słyszenia dźwięków przenoszonych przez powietrze, ale do odbierania drgań ziemi. Szczególnie sprzyja odbieraniu niskich częstotliwości, poniżej kilkuset Hz. Taka budowa może przeszkadzać w odbieraniu dźwięków na powierzchni. W ten sposób złotokretowiec pustynny prawdopodobnie lokalizuje gniazda pustynnych termitów, którymi się żywi. Uwięzione złotokrety zwyczajne potrafiły jednak komunikować się głosowo, co wskazuje, że zachowały zdolność słyszenia dźwięków przenoszonych przez powietrze.
Zmysł węchu także prawdopodobnie nie odgrywa istotnej roli, jako że w podziemnych tunelach mało jest powietrza.