Podczas wieczornego spotkania w hotelowym barze Heydrich ponownie wyraził przekonanie, że Hitler potrzebuje casus belli, który umożliwiłby rozwiązanie tzw. problemu wschodniej granicy. Przedstawiono plan uzgodniony rzekomo przez Hitlera, Heinricha Himmlera oraz Heydricha, który zakładał upozorowanie ataku polskich oddziałów na terytorium niemieckie. Po zakończeniu rozmów uczestnicy udali się na granicę, by wybrać odpowiednie miejsca do przeprowadzenia planowanych ataków.
10 sierpnia wezwał do swojego berlińskiego biura funkcjonariusza SD i oficera SS w stopniu Sturmbannführera Alfreda Naujocksa i poinformował o planach napaści na Polskę. Wydał mu polecenia zainscenizowania na granicy polsko-niemieckiej kilku incydentów. Pierwszym zadaniem było przebranie w polskie mundury kilku niemieckich więźniów z długoletnimi wyrokami i ich zamordowanie. Polskie mundury zdobyte zostały przez SS-Brigadeführera Hansa Josta. Ciała następnie należało rozrzucić wzdłuż polsko-niemieckiej granicy, w taki sposób, by wyglądało to na atak polskich żołnierzy na posterunki niemieckie. Heydrich podkreślił, że niemiecka prasa zagraniczna oraz propaganda potrzebują prawdziwego dowodu na polską agresję.