Przygotowania thumb|Umocnienia japońskie na Peleliu Dowódca 1DMar, generał William Rupertus (zastąpił gen. Vandergrifta, który został Komendantem – naczelnym dowódcą – Korpusu), zaplanował lądowanie na południowo-zachodnim wybrzeżu Peleliu, gdzie – według zdjęć lotniczych – teren był względnie płaski, a plaża szeroka. Ani on, ani generał Roy Geiger, dowódca III Korpusu Amfibijnego nie zadali sobie trudu, by sprawdzić, w jakich warunkach robione były zdjęcia i w jakich przyjdzie żołnierzom nacierać. Doradcy Geigera sugerowali, by lądować przy najwyższym możliwie przypływie, kiedy to pas raf przybrzeżnych znajdzie się całkowicie pod wodą. Nie przewidzieli dwóch rzeczy – grzebień raf nie skryje się pod wodą wystarczająco głęboko, a plaża stanie się wąska, stroma i bardzo bliska japońskim stanowiskom ogniowym. W rezultacie opracowań przedoperacyjnych powstał plan dzielący obszar lądowania na „Plażę Białą” i „Plażę Pomarańczową”, z konkretnie wyznaczonymi zadaniami dla 1, 5 i 7 Pułku USMC (dalej 1PMar, 5PMar i 7PMar).
Doświadczenie zdobyte podczas poprzednich walk w archipelagu Wysp Salomona przyczyniło się do wprowadzenia pewnych zmian w wyekwipowaniu amerykańskich żołnierzy.