Przed atakiem na Peleliu wyposażenie amerykańskiego piechura morskiego wyglądało następująco:
Flota przemierzająca 2100 mil morskich z Guadalcanalu do Peleliu była imponująca: 129 okrętów uderzeniowych. Przed nimi i po bokach posuwały się okręty podwodne, niszczyciele i poławiacze min, a za nimi jednostki dowodzenia, rozpoznania, naprawcze, szpitalne, ratownicze, tankowce, holowniki, doki pływające, pogłębiarki, kutry artyleryjskie i torpedowe, LST, LSD, DUKW; razem 868 okrętów, nie licząc 770 małych łodzi desantowych dla 1 DMar i tylu samo dla 81 DP.
Zgodnie z sugestiami meteorologów desant (D-Day) miał nastąpić 15 września 1944 o godzinie 8 rano, czyli – zgodnie z planem – w chwili najwyższego stopnia przypływu.
Przeciwnikiem generała Rupertusa był japoński pułkownik Kunio Nakagawa, który podlegał bezpośrednio gen. por. Sadae Inouemu z siedzibą na Kororze. Do dyspozycji miał 2 Regiment Piechoty (dalej 2 RP) wzmocniony jednym batalionem 53 Niezależnej Mieszanej Brygady (dalej NMB) i jednym batalionem 15 Regimentu Piechoty. W skład garnizonu Peleliu wchodziły także jednostki artylerii i moździerzy, łączności i batalion pancerny z dwunastoma lekkimi czołgami. Razem na wyspie znajdowało się 10 500 Japończyków, z czego 6300 w oddziałach bojowych.