Jednak Japończycy nie wierzyli, że Amerykanie – najwyraźniej przygotowujący się do inwazji na Filipiny – zechcą wysadzić desant na Palau. Po inwazji na Mariany uznali taki atak za wysoce nieprawdopodobny, ale przygotowań do obrony nie zaniechali.
Nakagawa był specjalistą w maskowaniu. Swoich 10,5 tysiąca ludzi i dostępne mu środki ogniowe rozmieścił tak, by nie dać przeciwnikowi szansy na opuszczenie plaż. Linię naturalnych umocnień, w postaci nadbrzeżnych skał koralowych, wzmocnił betonowymi bunkrami i schronami bojowymi. Wzdłuż brzegów Peleliu i Angauru umieścił około 670 min, a w Cieśninie Kossol (na północ od wyspy) 240 dalszych. Jego działa i karabiny maszynowe wycelowane były w pas raf przybrzeżnych, a w koralowych jaskiniach, w drugim pasie obrony, zorganizował system skutecznych pułapek.
Desant i zajęcie południa wyspy thumb Od pierwszych dni czerwca 1944 japońskie instalacje wojskowe na Palau stały się celem bombardowań samolotów amerykańskich startujących z zajętych w kwietniu miejscowości Hollandia i Aitape na północnym wybrzeżu Nowej Gwinei. Od 8 sierpnia bombowce Thirteenth Air Force zrzuciły na wybrane cele – głównie na Peleliu – 885 ton bomb. Od 6 do 9 września wyspy bombardowały samoloty z lotniskowców, wykonując łącznie 1470 lotów bojowych.