Przykładem mogą być dzieła Homera, Szekspira czy Dostojewskiego, które przez wieki zachowywały swoją aktualność dzięki siłę ekspresji i głębi myśli. Literaturę stosowaną (użytkową) — teksty o charakterze praktycznym, takie jak podręczniki, artykuły naukowe, przemówienia czy reportaże. Chociaż ich podstawowym celem jest informowanie, przekonywanie lub instruowanie, niektóre z nich — jak Rozważania Marka Aureliusza czy O powinnościach Cycerona — zyskały status dzieł literackich ze względu na walory stylistyczne i filozoficzną głębię.
Granica między literaturą piękną a stosowaną bywa jednak płynna. Niektóre teksty, pierwotnie pisane z zamiarem czysto użytkowym, z czasem zostały docenione za swoją wartość artystyczną. Przykładem jest Historia naturalna i zabytki Selborne Gilberta White’a, która, mimo że jest dziełem przyrodniczym, uznana została za arcydzieło literatury angielskiej ze względu na precyzję obserwacji, piękno języka i liryczny charakter. Podobnie, mowy, pamiętniki czy listy — takie jak Wyznania św. Augustyna czy Listy Seneki — choć należą do literatury użytkowej, są czytane i analizowane jako dzieła o wysokich walorach literackich.