Co więcej, literatura nie ogranicza się wyłącznie do form pisanych. Literatura ustna, taka jak eposy, ballady, podania czy bajki, odgrywała kluczową rolę w kulturach preliterackich i nadal jest przedmiotem badań. Przykładem są ustne tradycje afrykańskie, celtyckie czy słowiańskie, które przez wieki przekazywane były z pokolenia na pokolenie, zanim zostały spisane. Według Encyclopaedia Britannica, nawet w kulturach posiadających pismo, słowo mówione może osiągać rangę dzieła literackiego, jeśli cechuje się artystyczną konstrukcją i symboliczną głębią.
Warto również zauważyć, że kryteria literackości ewoluowały na przestrzeni dziejów. W starożytności i średniowieczu do literatury zaliczano także teksty religijne, historyczne czy filozoficzne, o ile spełniały wymogi kompozycji i stylu. Z biegiem czasu, wraz z rozwojem druku i upowszechnieniem piśmiennictwa, literatura zaczęła być postrzegana jako odrębna dziedzina sztuki, obok malarstwa, muzyki czy architektury. Jednak nawet współcześnie niektóre utwory, takie jak eseje, reportaże literackie czy literatura faktu, sytuują się na pograniczu literatury pięknej i stosowanej, łącząc walory artystyczne z funkcją informacyjną lub perswazyjną.