450–452..
Istotnym czynnikiem w japońskim planowaniu politycznym i wojennym była kwestia Filipin. Od wojny amerykańsko-hiszpańskiej (1898) Filipiny były terytorium zależnym Stanów Zjednoczonych, które na podstawie amerykańskiej ustawy Tydings–McDuffie Act z 1934 roku, miało uzyskać niepodległość w roku 1944. W latach 30. XX wieku na terytorium Filipin stacjonowały jednak siły amerykańskie, w Manili znajdowała się też baza amerykańskiej Floty Azjatyckiej. Od kontynentu azjatyckiego Filipiny oddzielone są Morzem Południowochińskim, przez które biegły najdogodniejsze szlaki komunikacyjne z Holenderskich Indii Wschodnich do Japonii, które cesarstwo zamierzało zdobyć w najważniejszej fazie swoich podbojów w Azji Południowo-Wschodniej. Ani japońska armia, ani japoński rząd nie miały żadnych militarnych bądź ekonomicznych interesów w ataku na Filipiny, które nie były zbyt bogate w surowce naturalne, w porównaniu do innych obszarów w regionieStanley Sandler: World War II in the Pacific, s. 478–479.. Na opanowanie Filipin naciskała natomiast japońska marynarka wojenna, która amerykańskie bazy morskie i lotnicze w archipelagu odczytywała jako zagrożenie dla linii komunikacyjnych.