Trzy ostatnie projekty, opracowane wbrew założeniom z własnej inicjatywy biura, przedstawiały lotniskowce w układzie zbliżonym do klasycznego, posiadające dodatkowo możliwość bazowania samolotów klasycznego startu i lądowania MiG-23 startujących za pomocą katapulty. Największy z nich (IX) miał mieć napęd atomowy, wyporność 45 tysięcy ton i przenosić 50 statków latających. Ostatecznie wybrano I wariant, stanowiący projekt dużego okrętu o napędzie klasycznym, przenoszącego jedynie samoloty VTOL i śmigłowce, z pokładem lotniczym na lewej burcie i rufie oraz nadbudówką przesuniętą na prawą burtę, jak w typowych lotniskowcach. Pomimo zakładanego wyłącznie pionowego startu i lądownia, długość pokładu lotniczego wynikała z zagwarantowania możliwości jednoczesnego startu sześciu samolotów. Zgodnie z założeniami, okręt przenosił jednocześnie silne uzbrojenie rakietowe i przeciwpodwodne. W toku projektowania dowództwo floty zgodziło się na zwiększenie wyporności standardowej do 29 000 ton (pełnej ponad 40 tys. ton), zastosowano też najnowszy kompleks pocisków przeciwokrętowych Bazalt w miejsce pierwotnie planowanego P-120 Monolit.