Początkowo nowe jednostki były klasyfikowane jako „krążowniki przeciwpodwodne z uzbrojeniem lotniczym”, a od 1975 roku (lub 1977 roku) jako ciężkie krążowniki lotnicze (tiażołyj awianiesuszczij kriejsier, w skrócie TAKR, później TAWKR) podaje zmianę klasyfikacji w lipcu 1975 roku, natomiast w czerwcu 1977 roku. Skrót TAKR oficjalnie w dokumentach dotyczących zamawiania i projektowania okrętów był rozszyfrowywany jako tiażołyj awianiesuszczij kriejsier (dosłownie „ciężki krążownik przenoszący lotnictwo”), jednakże w samej marynarce wojennej zaklasyfikowano je jako tiażołyj awianosnyj kriejsier, co można oddać jako „ciężki krążownik lotniczy” lub „lotniskowcowy” (od awianosiec – lotniskowiec, dosłownie „nosiciel lotnictwa”). Tę mało uchwytną w tłumaczeniu różnicę tłumaczy się rozbieżnością między ambicjami dowództwa floty, chcącego mieć substytut lotniskowca, a niechęcią kierownictwa kraju do nazwy lotniskowców, kojarzonych w propagandzie z „narzędziem agresji” (). Według tych autorów (s. 206), skrót TAWKR zastąpił TAKR w marynarce Rosji.. Motywem do nieklasyfikowania okrętów jako lotniskowców prawdopodobnie mogła być też chęć ich bezproblemowego przechodzenia przez cieśniny tureckie, zgodnie z ograniczeniami narzuconymi przez konwencję z Montreux.