Od 1945 do 1948 należał do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, którą opuścił w 1967 w reakcji na wykluczenie z szeregów PZPR jego żony Heleny Wolińskiej. Był członkiem Komitetu Uczelnianego PZPR na Uniwersytecie WarszawskimTadeusz Rutkowski, Na styku nauki i polityki. Uniwersytet Warszawski w PRL 1944–1989, [w:] Dzieje Uniwersytetu Warszawskiego po 1945, red. Piotr M. Majewski, Warszawa 2016, s. 470..

W atmosferze antysemickiej nagonki, będącej następstwem wydarzeń marcowych, Brus utracił możliwość publikowania pod własnym nazwiskiem, pracując w Instytucie Gospodarki Mieszkaniowej do emigracji w 1972. Zamierzał wyjechać przez Glasgow do Stanów Zjednoczonych, ale wobec choroby syna zdecydował się pozostać w Wielkiej Brytanii i przyjął zaproponowane mu przez (późniejszego doradcę Margaret Thatcher) stanowisko badawcze w ramach grantu fundacji w St Antony’s College w Oksfordzie. Był następnie pracownikiem naukowym Wolfson College w Oksfordzie, gdzie w 1978 otrzymał stanowisko profesorskie. Zajmował się analizą gospodarki socjalistycznej. Od lat 70.