Pomimo wygranej bitwy pod Stegeborgiem, oddziały króla znalazły się w niekorzystnej sytuacji i wycofały do Linköping dnia 2 października.
Bitwa Stångebro to rejon 2 mostów na rzece Stångån, znanych jako Stora Stångebro i Lilla Stångebro, obecnie w Linköping, w XVI wieku poza miastem.
Wojska Zygmunta III Wazy liczyły 6 tys. żołnierzy, w skład których wchodziła nadworna i zaciężna piechota węgierska w liczbie 1200 żołnierzy pod dowództwem Kaspera Bekiesza, jego syna László i Caspara Horwatta, niemiecka piechota zaciężna pod dowództwem Petera Gottberga, Hildebranda Creutza i Foyta, zaciężna jazda królewska pod dowództwem Jana Weyhera i 6 polskich dział.
Wojska królewskie zostały uszykowane do walki po dotarciu na miejsce, ale książę Karol uchylił się od starcia.
Nad ranem 4 października pojmano książęcego trębacza, który zeznał, że Karol zamierza zawrzeć z królem pokój. Przybyło też do polskiego dowództwa kilkudziesięciu chłopów nasłanych przez księcia, którzy prosili o zaprzestanie walk. Podstęp miał na celu uśpienie czujności przeciwnika i faktycznie części żołnierzy królewskich zezwolono na spoczynek.