W tym czasie wojsko Karola zbliżyło się do pozycji polskich i nastąpił atak szwedzkiej piechoty. Natarcie przeważających liczebnie mas piechoty książęcej kierowało się na oba mosty, zaciekle bronione przez piechurów królewskich. Lewy zabezpieczali Prusacy, prawy Węgrzy. Muszkieterzy niemieccy odrzucili rajtarów szwedzkich, a Bekiesz kilkakrotnie odpierał ataki i zdobył trzy sztandary. Druga kolumna piechoty szwedzkiej poczęła oskrzydlać broniące się oddziały, wobec czego Farensbach nakazał nacierać jeździe szwedzkiej w służbie królewskiej. Ta jednak odmówiła walki ze swymi rodakami i wycofując się zmieszała szyki piechoty niemieckiej. Trwał obustronny pojedynek artyleryjski, wysadzenie jednak zapasów prochu przez jakiegoś zdradzieckiego Szweda osłabiło siłę ognia dział polskich. Jednocześnie Jan Weiher został ciężko ranny kulą armatnią w bok i ramię. Zdeprymowani stratą swego dowódcy piechurzy zaczęli się cofać w stronę mostu. Karol pchnął wówczas do boju następne pułki i rajtarię, wobec czego zaciężni pruscy i niemieccy, nie widząc szans na utrzymanie swych pozycji, rzucili się pospiesznie za rzekę, zrywając mosty za sobą. Nie zdążono jednak ewakuować z przyczółka dział oraz ubezpieczających artylerię hajduków węgierskich i piechurów szkockich. Zostali oni wybici lub dostali się do niewoli.