Utrata większej części artylerii i odmowa udziału w walce prokrólewskich oddziałów szwedzkich dowodzonych przez Jörana Possego przesądziły o losach bitwy. Wprawdzie po obu stronach rzeki artyleria szwedzka i polska Banera prowadziły jeszcze wzajemny ostrzał, ale walka była już rozstrzygnięta. Straty były tak wielkie, że zarówno król, jak i zwycięski książę zgodzili się na rozejm. Po stronie polskiej wyniosły one 13 zabitych i 93 rannych z rot dowodzonych przez Bekiesza, 50 zabitych i 200 rannych z oddziału Horwatta oraz 150 zabitych Niemców. Cięższe straty ponieśli Szwedzi – jakoby 1900 zabitych i bardzo wielu rannych. W ręce księcia wpadło 6 dział. Wojsko królewskie nie straciło żadnej chorągwi, a zdobyto na przeciwniku trzy.
8 października doszło do zawarcia i zaprzysiężenia układu w Linköping, gdzie książę złożył przysięgę na wierność królowi, a król miał nie dyskryminować swoich przeciwników i wycofać wojska cudzoziemskie.
Po bitwie mały|Pomnik z XIX wieku w miejscu bitwy Król Zygmunt III Waza odzyskał wolność, lecz za cenę wydania swoich szwedzkich stronników, m.in. kanclerza Eryka Sparre.