Przystąpiono zatem do pertraktacji, w wyniku których Henryk XI zgodził się złożyć hołd lenny na ręce księcia ziębickiego Karola II, a także stawić się przed cesarzem w Pradze w lipcu 1581.
Na dwór praski książę legnicki przybył 9 lipca 1581. Jednakże na audiencję u Rudolfa II musiał czekać miesiąc. Ten zamiast wypowiedzenia słów wybaczenia wydał surowy wyrok. Henryk XI został aresztowany i stracił władzę w księstwie na rzecz brata, który ponownie został zobowiązany do zapewnienia rodzinie uwięzionego księcia opieki, a jemu samemu wypłacania cotygodniowego deputatu w wysokości 30 talarów. Pierwszy rok niewoli Henryk XI spędził na zamku na Hradczanach, kolejne trzy na zamku we Wrocławiu, skąd wiosną 1585 z powodu grasującej w mieście zarazy został przewieziony do Świdnicy. Stamtąd 30 września 1585, upiwszy strażników, zdołał uciec. W pościg za nim ruszyły oddziały nowego biskupa wrocławskiego Andrzeja Jerina i księcia brzeskiego Jerzego II. Nie przyniósł on powodzenia, Henryk XI po czterech dniach przedzierania się przez lasy przedostał się do Polski, w której pozostał do końca życia.