Z pokoju Bianki, ponownie pod łóżkiem, Józef przenosi się do magicznej ptaszarni Ojca i spostrzega go wśród kolorowych ptaków. Ojciec przekazuje mu mowę ptaków. Józef, udając się w dalszą podróż, spotyka się z Matką i wchodzi do sklepu. Tam zastaje ponownie zajętego handlem Ojca. Otwiera w sklepie przejście na rynek miasteczka, po czym uczestniczy w uczcie szabatowej i obrzędzie Hawdali. Zakończywszy swą drogę we śnie, Józef budzi się w sanatoryjnym łóżku Ojca. Przechodzi przez rynek miasteczka, który jest wypełniony grobami, dostrzega zniszczony sklep i ludzi uciekających ulicami, a jego Ojciec ostatecznie umiera. W ostatniej scenie filmu Józef, tracąc wzrok, przebrany w strój konduktora, wydostaje się z sanatorium. Podążając wśród grobów, schodzi w głąb świata zmarłych.
Obsada Źródło: FilmPolski.pl
Produkcja Sanatorium pod Klepsydrą, zbiór opowiadań Brunona Schulza z 1937 roku, miał opinię nieprzetłumaczalnego na język filmowy. Tym bardziej jednak fascynował Wojciecha Jerzego Hasa, który z tymże zbiorem zapoznał się w Krakowie podczas niemieckiej okupacji. Has po II wojnie światowej postawił przed sobą zadanie realizacji zbioru Schulza. Okazja ku temu nadarzyła się w 1968 roku, kiedy reżyser zrealizował Lalkę na podstawie powieści Bolesława Prusa.