Brat Zenon tworzył osiedla dla bezdomnych zwane „Miastami Mrówek” oraz zakłady dla okaleczonych podczas wybuchu bomby atomowej w Nagasaki. W Tokio dołączyła do niego Satoko Kitahara, córka profesora uniwersytetu, i stała się oddaną współpracownicą jako „Maria z Miasta Mrówek”, później beatyfikowana. „Miasta Mrówek” powstały w dwudziestu miejscowościach, w tym w Nagasaki, Kobe, Osaka, Nagoja, Zasebo, Kumamoto, Modzi, Fukuoko, Hiroszima. Zakonnik założył ponad 30 ośrodków opieki społecznej. W Notahara koło Hiroshimy zorganizował pierwsze „Zeno shoneu Bokujo”, czyli pastwisko, łąkę, gdzie upośledzone fizycznie i umysłowo dzieci, hodując i pielęgnując zwierzęta, przechodziły terapię. Do animaloterapii wykorzystywano psy, kozy, skowronki, kaczki, kury, gołębie i owcę. Brat Zenon nazywał japońskie dzieci swoimi „skośnookimi pisklętami”.
Brat Zenon podawał treść Ewangelii oraz maryjnej nauki o. Kolbego w zrozumiałej dla innych formie czynu. Docierając do mieszkańców spelunek, złodziei, włóczęgów, pijaków i marginesu społecznego, zbliżał się działaniem do św. Franciszka z Asyżu. Dla charytatywnych działań, jakie podejmował wolontarystycznie w Japonii, nie było wówczas żadnego określenia w języku japońskim.