Władze zakonu mianowały go Generalnym Opiekunem Dzieł Miłosierdzia Franciszkanów w Japonii. Organizował pomoc dla osób potrzebujących, w tym po klęskach żywiołowych, z Korei, Wietnamu, Nikaragui, Indii i Biafry. Działał w myśl zasad: „Śmierć człowieka jest zjawiskiem naturalnym, dlatego trzeba pracować z pośpiechem, dopóki się żyje”, „Każde dziecko jest piękne”, „Wszyscy ludzie składają się z takich samych pierwiastków i jako tacy są jednakowi” oraz „W ludzkich sercach jest wiele dobroci, tylko trzeba ją w nich odkryć”.
Cieszył się ogromnym zaufaniem i szacunkiem Japończyków (nazywany był przez nich bratem Zeno od jap. słowa zennō – wszechmocny). W Japonii nazywano go też Czerwonobrodym (w młodości miał rudą brodę), później polskim białym dziadkiem albo Świętym Mikołajem w czarnym habicie. Określenie to Sigemi Sakasita umieścił w popularnej piosence śpiewanej przez podopiecznych „ferm Zenona” i mieszkańców dawnych osiedli śmieciarzy.
Był gościem na japońskim dworze. Cesarz Hirohito pokłonił się przed nim i zapewnił mu bezpłatne przejazdy wszystkimi środkami transportu oraz pobyty w japońskich hotelach.